Back
to main Index
© Werkstuk van Kees (10) en Reinier (10) groep 6 obs De
Peperhof te Wijhe 04-2000
Napoleon Bonaparte.
In 1768 is Napoleon geboren op het
eiland Corsica.
Toen Letizia Bonaparte op 15 augustus
haar tweede zoon ter wereld bracht, zag ze geen kans
meer haar bed te bereiken; Napoleon werd daardoor geboren op een vloerkleed,
waarin heroïsche taferelen uit Homerus’ heldendicht beweerd.
Het verhaal klopt met Napoleons
eeuwige haast om zo gauw mogelijk te komen waar hij
zijn wilde, maar niet met de feiten.
Zijn ouders gaven hem eigenlijk de
naam Napoleone, die hij later in Napoleon veranderde.
Corsica was een klein eiland en de
meeste mensen waren onontwikkelde boeren.
Carlo Bonaparte zijn vader was verwant
aan een familie welke had behoord tot de adel van
Toscane.
Een vriend van deze familie, de graaf
van Marboeuf, was in staat hem te helpen en de jonge Napoleon werd naar de
militaire academie te Brienne in Frankrijk gestuurd.
Napoleon was een buitengewoon goede
leerling, hij was goed in wiskunde en hield van geschiedenis en
aardrijkskunde.
Hij had een erg goed geheugen.
Omdat Napoleon zo goed in wiskunde
was, werd hij naar de artillerieschool in Parijs gestuurd.
De wiskundeleraar vond dat hij de
meest intelligente leerling was die hij ooit had gehad
Hij werd aangesteld bij de artillerie
van La Fère als tweede luitenant.
Dit was het begin van zijn
wonderbaarlijke carrière als een van de grootste militaire leiders van zijn
tijd.
Dit gebeurde in 1785, toen Napoleon 16
jaar was.
In die dagen leken de kanonnen
helemaal niet op de nauwkeurige stukken geschut van tegenwoordig. Ze
schoten met kartetsen. Deze blikken bussen, die je kunt vergelijken met de
granaten van nu, bevatten een aantal kleine balletjes zo groot als een golfbal
die na het afvuren alle kanten opvlogen. Zo konden met een schot heel veel
mensen worden gedood of verwond.
De Franse Revolutie was uitgebroken in
1789 en drie jaar later werd Frankrijk een republiek. De Koning werd onthoofd
en de legers van alle Europese Landen verzamelden zich om zijn dood te wreken.
In de havenstad Toulon had de
bevolking de hulp ingeroepen van
enkele Engelse oorlogsschepen.
Kapitein Bonaparte, onder welke naam
de toekomstige Keizer toen bekend was, werd benoemd tot commandant van de
artillerie.
Vanaf het begin had hij er al op
aangedrongen, dat de kanonnen op een heuveltop zouden worden opgesteld,
waarvandaan de gehele haven zichtbaar was. De
kanonnen werden naar de heuveltop gebracht en Napoleon lied vuurpotten
neerzetten, waarin de kanonskogels roodgloeiend werden gemaakt.
Toen men met deze kogels begon te
schieten, verlieten de Engelse schepen de haven.
Zonder deze hulp moest Toulon zich
overgeven. Na de val van Toulon werd Napoleon bevorderd tot brigadier. Veel
oudere soldaten waren jaloers op hem.
Op de militaire academie had de jonge
Napoleon een boek over militaire tactiek gelezen, dat hij nooit was vergeten.
In dit boek stonden de regels, waar
aan iemand die het bevel voert over het leger zich moest houden: in de eerste
plaats een aanvalspunt kiezen en op dat punt sterker zijn dan de vijand en ten
tweede altijd proberen de vijand te verassen door het leger vlug van de ene
plaats naar de andere te laten trekken.
Doordat hij zich altijd aan deze twee
regels hield, won Napoleon de ene veldslag na de andere, tot dat het leek dat
hij onoverwinnelijk was.
Zijn vriend Barras, die geen soldaat
maar een staatsman was, werd in Parijs voor een burgeroorlog geplaatst.
Hij liet Napoleon halen, die hij zich
herinnerde van de inneming van Toulon.
De gewapende opstand, georganiseerd
door de koninklijk gezinden zag er ernstig uit.
De koninklijken hadden 30.000 man
klaar om aan te vallen en de Conventie, zoals de Franse regering genoemd werd,
beschikte slechts over 8.000 manschappen.
Maar Napoleon Bonaparte was hun
aanvoerder.
De koninklijken waren van plan de
Sablons, een wapenopslagplaats, in te nemen.
Ze stuurden een bataljon om beslag te
leggen op de kanonnen, maar Napoleon was er het eerst. Hij kende geen
medelijden. Toen de koninklijken verschenen, opende hij het vuur en honderden
werden gedood. De overige vluchten.
Ook op andere punten in Parijs, zoals
op de beroemde Pont Royal, joeg Napoleon de koninklijken uit elkaar en
verkreeg zo de dank van de Conventie.
Zijn reputatie was nu gevestigd, maar
hij wilde bewijzen dat hij meer kon dan enig ander Frans generaal.
Toen generaal Bonaparte in Italië
aankwam, keken de oudere generaals minachtend neer op de magere jongeman, die
de politici in Parijs over hen hadden aangesteld .
Ze zouden spoedig van gedachten
veranderen.
Napoleon trof het Franse leger in een
erg slechte toestand aan.
De helft van de mannen droeg lompen en
alle leden honger; geen van hen had de laatste maanden soldij ontvangen.
Hij beloofde de soldaten allereerst
dat hij ze naar een gebied zou brengen, waar ze alles konden krijgen wat ze
maar nodig hadden.
Eer, roem en rijkdom zouden op hen
wachten als ze de moed hadden er voor te
vechten.
Deze woorden gaven de soldaten nieuwe
moed.
Ze ontdekten dat deze man heel anders
was dan hun andere generaals, die alleen maar tevreden waren als ze zich
nergens om hoefden te bekommeren.
Napoleon kon kortaf en bazig zijn
tegen zijn generaals, voor zijn soldaten
had hij altijd een vriendelijk woord over.
Hij begaf zich onder hen als een
vriend, herinnerde zich vele van hun namen en praatte met hen over hun
gezinnen.
Geen enkele generaal had zoiets eerder
gedaan en de soldaten mochten Napoleon graag.
Ze
hadden bewondering voor zijn moed.
In een slag bij Lodi was het
noodzakelijk een brug te bezitten.
De bombardementen van de Oostenrijkers
waren verschrikkelijk, maar Napoleon wist zijn kanonnen op de brug te krijgen
en laadde ze zelf.
De Franse soldaten, die er aan gewend
dat hun generaals zelf buiten het gevecht bleven, stonden verbaast toen ze hun
nieuwe commandant bezig zagen als kanonnier.
Maar wat nog verbazingwekkender was:
Hij wist precies wat hij moest doen.
Na Lodi stond hij in het leger bekend
als `’le petit caporal`-de kleine korporaal.
De soldaten beschouwden hem als een
van henzelf: dat was de hoogste eer die Napoleon kon toekomen.
Napoleon volgde de tactiek die hem
alleen maar overwinningen heeft opgeleverd.
Al gauw waren de Oostenrijkers
verdreven uit Italië.
Napoleon had weer geluk.
In oktober 1799 wist hij met een klein
fregat ongezien langs de Engelse vloot te zeilen.
Hij lande in Frankrijk waar je overal
werd ontvangen als de man die de republiek zou redden.
Men had een goede reden hiervoor.
Al zijn veroveringen in Italië waren
verloren gegaan door de door onbekwame generaals
en er was wanorde en ontevredenheid
in heel Frankrijk.
De mannen die het land moesten regeren
smeedden samenzweringen tegen elkaar.
De koninklijken hoopten dat ze het
koningschap konden herstellen want een Duits leger lag klaar om Frankrijk
binnen te vallen.
Al weer sloeg Napoleon op het juiste
ogenblik zijn slag hij zette met behulp van anderen beroemde Fransman, die
Talleyrand heette, de leden van de regering af.
Binnen een week had Napoleon, de macht
in handen.
In 1800 was Napoleon 31 jaar oud en
had hij de Oostenrijkse keizer al twee keer om vrede laten smeken.
Hij keerde meer dan ooit als de held
van het volk naar Frankrijk terug.
Waar hij ontdekte dat de politici weer
tegen hem samen spande.
Ze hadden gehoopt dat hij gedood zou
worden in Italië.
Napoleon werd op 2 december 1804
keizer van Frankrijk.
Het was een grootse plechtigheid.
Het einde kwam, toen hij in maart 1814
werd afgezet als keizer van Frankrijk.
Het leek of aan de wonderbaarlijke
carrière van de jongen uit Corsica een einde was gekomen.
Hij was 45 en nog steeds de grootste
generaal in Europa, maar het rijk dat hij had opgebouwd was ineengestort.
Aan de heerschappij van Napoleon een
eind gekomen.
Tenminste dat dachten de regeerders van
Oostenrijk, Duitsland, Rusland, Engeland en ook Nederland, toen ze het
langzame in de mist verdwijnende schip nakeken, dat Napoleon naar het eiland
Elba bracht, waar hij in ballingschap zou moeten leven.
Napoleon bleef niet langer dan een
jaar op Elba.
Lodewijk
XVIII zat nu op de troon in Frankrijk en overal verlangden de ontbonden
troepen dat ‘de
kleine korporaal’ terug zou komen om hen naar nieuwe overwinningen te leiden.
Toen, plotseling, was hij terug.
Terwijl hij door Frankrijk reisde
begon iedereen hem toe te juichen er werd een leger gestuurd om hem gevangenen
te nemen.
De soldaten hadden hem gevonden,
Napoleon liep hem alleen te gemoed.
Plotseling schreeuwde alle soldaten,
die hun held uit honderden veldslagen in het oog kregen, “Leve de keizer”.
Hij marcheerde aan het hoofd van de
troepen, die hem moeste arresteren, Parijs
binnen.
Lodewijk XVIII moesten vluchten voor
zijn leven.
In België stond een Engels-Nederlands
leger onder Wellington en bij namen een Pruisisch leger onder Blücher
Het was de bedoeling van Napoleon om
tussen deze legers door te dringen en ze afzonderlijk te verslaan. Voordat het Oostenrijkers en de Russen
aan kwamen rukken.
Napoleon was ziek en zijn generaals
maakten vele fouten.
Hij trok zelf tegen Blücher op en gaf
zijn maarschalk Ney de opdracht het belangrijkste wegenkruispunt Quatre-Bras
te bezetten.
Blücher werd door Napoleon verslagen
op 16 Juni bij Ligny,maar het Pruisische leger kon niet worden vernietigd. De Pruisen probeerde zich bij Wellington te voegen en dat lukte, mede
dankzij de prins van Oranje, de latere koning Willem I , die wist te
verhinderen dat Ney de Pruisen in de rug aanviel na een hevige en bloedige
strijd bij Waterloo moesten de Fransen wijken voor het leger van Wellington,
waarbij zich op het besliste moment Blücher met zijn leger wist te voegen.
De oorlog die nu al 22 jaar door
Europa raasde was nu eindelijk ten einde.
